He he... Tussen wensen en werkelijkheden

Het begint leuk te worden. Heel leuk zelfs. Er rommelt wat, er is kritiek, het moet en kan beter. En de vraag wordt geponeerd; Wat hebben we nu eigenlijk aan deze cursus? En niet vooraf, nee nadat de online stappen gemaakt zijn.

Aan de andere kant is er ook voorzichtigheid en twijfel. Ik zou er een film van kunnen maken, een boek over kunnen schrijven of een blog mee kunnen vullen. Geen goed idee. Er speelt hier teveel wat vooral eerst hier opgelost moet worden... Geen idee wie het zou lezen maar die gok waag ik maar even niet. Voor mij een nuttige constatering tijdens de 2.0 zoektocht. (uit de blog van Daan)

Want het internet is eng. De buitenwereld ook. En als we al die gevaren en de bijbehorende complexiteit al weten te reduceren in het automatiseren van processen, dan zijn we al een heel eind luidt het credo: Ten aanzien van web2.0 gebeurt hier voorzichtig een en ander, met de nadruk op voorzichtig. Een paar weken terug startte de SG hier de ‘bewustwordingscampagne informatiebeveiliging en integriteit’. Onderdeel daarvan was een online workshop integriteit. Erg basic en vooral gericht op de risico’s van het web en niet zozeer op eventuele kansen. Puur functioneel is er een stuk meer aandacht voor digitale toepassingen. Ergens in m'n achterhoofd moet ik terugdenken aan een boek van Victor Beckers, de grenzeloze overheid. Er is in al die jaren niet veel verandert. Grip moeten we hebben. Grip, maar waarop?

Want waarom is men zo bang bij Justitie? Is het vanwege het beleidsterrein, zijn het de mensen, is het de kwetsbaarheid van het apparaat, zit het in de cultuur, of is het juist het type mens wat er gaat werken? Niet dat ik ooit verwacht er een antwoord op te krijgen. Althans niet op Daan's blog, maar ik ben wel reuze benieuwd als hij terugkomt.

In Aruba is het niet veel anders. Ook het wantrouwen in het internet leidt tot het niet willen gebruiken van web 2.0 toepassingen. De Directie heeft 2 domeinnamen, beiden zijn niet functioneel en alleen in gebruik voor het emailverkeer. De overheid heeft een website gericht op de informatievoorziening aan de burger. Helaas is deze informatie wel van beperkte aard. Het gebruik van het internet op de directie is functiegebonden. En de rol van de burger? Geen!
Zo schrijft Giovanni.

Zelf neemt hij geen blad voor de mond en schrijft voor het thuisfront alles voor ze op en van zich af. In zijn eigen blog krijg je een vermakelijk beeld van het leven op Aruba en de organisatie waar hij nu even werkt. Net als op het blog van Daisy. Hoewel je het daar iets meer tussen de regels door moet lezen. Maar het leest lekker weg. Ik had ook goede hoop op Chris. Maar daar heb ik al tijden niet meer iets van gehoord. Ik ben wel benieuwd of ze al iets meer weet over het waarom van het gebruik van Wiki's op de scholen. Een onderwerp waar hier opeens ook heel veel belangstelling voor is.

Kortom voorzichtige stapjes allemaal. Die in het niet vallen bij de stappen van Zenietz en Merel.
Alle stappen doorlopen en dan komt de existentiele vraag.. waarom ben ik op stap 23 belandt? Zenietz draait er niet omheen: Misschien dat deze cursus vastgeroeste medewerkers helpt om opnieuw iets te gaan leren, maar voor mij persoonlijk heeft deze cursus niet bijgedragen op het gebied van levenslang leren. De tijd die ik bezig was met mijn ontdekkingsreis viel me een beetje tegen. Voor mij persoonlijk was een training/lezing op maat van ongeveer 4 uur meer dan voldoende geweest. Het schrijven van een blog heeft naar nijn mening geen toegevoegde waarde.

Maar toch Zoho vond hij leuk en ik weet in ieder geval dat een groot deel van z'n inspiratie is te vinden in het boek van Robert Pirsig. Altijd handig als ik 'm ooit nog eens tegen het lijf loop. Want het boek is een klassieker, ik kan 'm iedereen dan ook aanraden. Nog zo'n aanrader in dat geval en veel minder bekend is Rizoom van Gilles Deleuze. Een heel andere insteek, maar in wezen behandelt het hetzelfde thema; waarden en waarheden.

En halverwege duikt er een goede tip op: een rss feed van OCW! Jammer dat niet alle medewerkers dit automatsch via outlook ontvangt. Ik vrees dat we nog moeten wachten op outlook 2007 voor deze functie...... Daar ga ik mee aan de slag. Eens kijken of ik dat met Aard kan regelen. Nog beter. Ik vraag het Aard direct; Wanneer kunnen we ons via outlook abonneren op de feed van OCW?

Of is dat allemaal een brug te ver voor OCW. Hilarisch is zijn openingstekst:
"Meneer, u hebt een veel te hoge bloeddruk! Ik ben bang dat u niet mag sporten. Heeft u misschien last van stress?" Daar stond ik dan, geheel omgekleed en klaar om de fitnessapparaten een stootje te geven. Langzaam droop ik af... Terug op mijn werkplek leek het me een perfect tijdstip om even te "ontstressen" met het maken van een blog. Jammer dat google is afgeschermt, dat ik geen oordopjes heb om de podcasts te luistern, dat ik de link naar de blogger niet kon vinden en dat ik.... Oh, mijn computer geeft aan dat ik vandaag al 6 uur achter het beeldscherm heb gezeten en dat ik volgens artikel 17 van het arbeidsrecht nu echt moet ophouden.

Net zo kritisch is Merel.... ik vind de hele manier van opdrachten maken niet zo 2.0. Invuloefeningen zijn toch echt niet meer van deze tijd; opdrachten moeten meteen zín hebben. En dat hadden ze vooralsnog niet echt; deze blog zelf is ook al weinig interessant.
Dus tip voor de volgende keer: bedenk iets 2.0-achtigs wat er gebouwd moet worden, zet de trainees er mee aan de slag, en verwijs naar deze opdrachten zodat ze daar informatie en inspiratie vandaan kunnen halen. Of nog leuker: noem een probleem in de onderwijs- of cultuursector, en vraag de trainees er iets 2.0-achtigs voor te bedenken om het probleem op te lossen. Op die manier daagt dit hele 2.0-gebeuren tenminste echt ergens toe uit.
Ben benieuwd wat we op 2.0-gebied moeten doen als alle trainees de opdrachten afhebben, dus trouwe lezer (als je al bestaat...): binnenkort volgt er meer! En zelf gaat ze meteen aan de slag. Met Google Docs.
In eerste instantie dacht ik aan zoiets als Blackboard, de leeromgeving waar ik als student opdrachten digitaal op kon inleveren, en waar werkgroepdocenten ook wel eens handige bestandjes op zetten die studenten er dan af konden halen. Maar een webbased tekstverwerker is toch meer dan dat, zie ik nu: handig om met een hele groep een document te maken als de leden van de groep niet in dezelfde stad wonen. Goeie tip dus voor werkgroepen van landelijke organisaties....

Maar.. de boodschap is duidelijk.. En we gaan ermee aan de slag. Ik spreek jullie volgende week.

grtzzz